BEL
†Бог любіць цябе такім, які ты ёсць! †Хрыстос дабравольна пайшоў на крыж за твае правіны †Смерць пераможана! † Найбольш просты шлях да святасці - не асуджай! †Ісус шукае і чакае цябе! †Хрыстос уваскрос! †Д'ябал не можа зрабіць пекла прывабным, таму ён робіць прывабнай дарогу туды

Хварэць не шкодна. Як мяне аперыравалі, і чым аперыраваў я

Гэтую плынь свядомасці выліваю, каб прыйсці ў свядомасць. Карцінак далей не будзе - толькі адна. А так - суцэльная плынь. Чытаць раю выключна апошнюю частку - пра Жалезнага чалавека.

Трэція выходныя ў шпіталі. Не думаў, што гэта так зацягнецца. І зацягне. Як і не думаў, што не ўбачу больш Юру, якога не прывезлі з рэанімацыі. Тады ўсё здавалася жартам. Што ўсё будзе лёгка і хутка. Так і было - спачатку.

Канешне, подпіс пад тым, што рызыку ўсведамляеш - што можаш не бачыць, не чуць, не хадзіць, не падняцца - надаваў трагізму. Але таксама быццам жартам. Тым больш, я гэтага жадаў і прасіў: колькі можна сядзець у багне, губляць бессэнсоўна дні, зрабі са мной што-небудзь, узварушы, вазьмі ў Свае рукі...

МЯНЕ НАЗЫВАЛІ МЕДБРАТАМ

Аперацыю прызначылі праз пяць дзён. Столькі часу чакання! Ужо цяжка. Але давяраю Табе - значыць, так трэба. Навошта я тут на такі тэрмін? Ага, зразумеў - служыць іншым. Паказваць Цябе. Не, не сябе, калі ласка, - толькі Цябе. Не атрымалася.

- З вамі 7-я палата проста перамянілася! Самая лепшая палата! Вы такі цудоўны! - казалі медсёстры. А мяне называлі медбратам. Каму што падаць, дапамагчы, патрымаць, пакарміць - я тут. Гэта было лёгка і прыемна. Памаліцца за тых, хто ідзе на аперацыю - як гэта цудоўна.

Я ляжаў на прыстаўной кушэтцы пасярэдзіне палаты, і калі вызваляўся ложак, не займаў яго. Саступаў навічку, каб яму было лепей, а самому мне, маўляў, і так добра - прывык ужо. «Якое ў цябе добрае сэрца!» - казалі з замілаваннем. Канешне, я пярэчыў: усё добрае - толькі ад Яго, а я нішто. Відаць, мне не верылі.

Ноўт з анлімам былі толькі ў мяне. Мужыкі папрасілі кіно, канешне - я напагатове. Пачалі з «Тэрмінатара-2». Потым «Апакаліпсіс» Гібсана, а затым прапанаваў «Пакуты Хрыстовы».

- Ты уключай, - кажа адзін, - але я глядзець не буду, засну. Я звычайна вось так ўключаю па целіку нейкія праграмы фантастычныя, слухаю як казку і засынаю...

На сярэдзіне фільму ўваходзіць медсястра здымаць кропельніцы, стаўлю на паўзу. «Працягваць глядзець будзем?» - пытаюся.

- Давай, канешне. Я так і не заснуў, хочацца пабачыць, што далей будзе. Хоць адчуваю, што нічога добрага...

- Ды не, усё будзе добра, - адказваю. - Яго заб'юць, але так і трэба. - Заб'юць?? Хіба гэта добра??

- Але Ён сам гэтага хацеў, Ён гэта для нас зрабіў.

Цішыня ў залі. Дагледзелі ў маўчанні.

ДЗЯНІС: «МНЕ НЕ ПАДАБАЕЦЦА, ЯК ЁН МЯНЕ ЛЮБІЦЬ»

Хрысціўся ў сталоўцы перад ежай. Глядзеў трансляцыі Імшаў. Не, мне не верылі. Напэўна, першым званочкам для мяне быў Дзяніс. Ён моўчкі панура паліў, калі чакаў аперацыі. І пасля яму лепей не стала. Я распавёў Дзянісу, што Бог яго любіць. «Магчыма. Але мне не падабаецца, як Ён мяне любіць». Адказу я не знайшоў.

У дзень аперацыі я пачуў, як хірург сказаў пра мяне маладому лекару: «Скажы яму, што сёння нічога не будзе - я не паспею. У пятніцу».

У пятніцу. Нездарма я пераглядаў «Пакуты Хрыстовы». Але тады яшчэ здавалася ўсё несур'ёзным.

Зноў дні чакання! Навошта? Служыць далей? Я ўжо стаміўся. Вырашыў: быць адкрытым для іншых. Усім не хапае ўвагі.

Навокал панурая цішыня. Хто зусім слабы - ляжаць па палатах, каму лепей - як зомбі соўкаюцца па калідоры. Тут нават у сталоўцы цішыня. Моўчкі сядаюць за сталы і з'ядаюць прэсную капусту. «А вы адкуль, а што ў вас, чым дапамагчы?» - кідаўся я да людзей. Быццам, рабілася крыху весялей, так.

А ПОТЫМ Я ЗЛАМАЎСЯ

Спачатку рэзалі Юру, з якім мы весела парушалі рэжым. Мы ўвесь дзень маліліся разам з яго маці. Складаная аперацыя скончылася паспяхова. Ужо праз колькі гадзін Юра вырваў катэтэры і пайшоў паліць у прыбіральню. Ай свавольнік, ай гарэза!

- У мяне чацвёртая жонка. Ад жыцця трэба браць паболей. Я ні аб чым не шкадую! - казаў ён, калі мы апошні раз вярталіся з курылкі. Апошні.

Я казаў яму, што так не варта, што гэта падман, разбурэнне і грэх. Але што Бог любіць яго нават такім. Не ведаю, ці тое я сказаў, але болей ён мяне не чуе. Паўторны інсульт, рэанімацыя. Здавалася, зараз Юра зноў вернецца, вырве катэтэры і пойдзе паліць. Але кома, стан цяжкі без зменаў. Ужо другі тыдзень.

І затым пачалося балюча. Боль наступаў знутры і звонку. Я не сумняваўся, што аперацыя будзе ў пятніцу.

Калі прыйшоў цалкам у прытомнасць пасля наркозу, было цёмна. Чаму побач няма медсястры? Ніхто не дапаможа? Кропельніца апусцела - і нікому няма справы! Мне кепска! Я пакутую - а ўсім усё адно?

Нехта ідзе. Санітарка. «Дасталі! Толькі памыла! Чаму столькі вады налілі?! Ніхто працу не цэніць!»

- Мяне толькі прывезлі з аперацыі!!! Я не падымаўся яшчэ нават! Я не паспеў нічога забрудзіць!!! - сарваўся на крык былы мілы хлопчык з добрым сэрцам.

Я пачаў цаніць простыя рэчы. Звычайная вада стала як наркотык. Родны чалавек побач і падае мне бутэльку - гэта скарб, гэта шчасце. Дзякуй Табе.

Лёгка маліцца за хворых здароваму. Прыемна падаваць грошы, калі іх хапае. Радасна падтрымаць, калі сам маеш сілы. А калі не...

Каб дапамагаць хвораму, трэба яго разумець, гэта значыць - самому быць хворым.

Каб аблегчыць боль іншаму, трэба каб самому балела. Каб адкупіць чалавека, у Бога сапраўды быў толькі адзін шлях - стаць чалавекам.

ПАД РЭАНІМАЦЫЯЙ

Катэтэры, кропельніцы, уколы, пункцыі. Пакуты іншых навокал. «На сцяну лез уначы - так балела», - казаў сусед па палаце колькі дзён таму. «Канешне, разумею - гэта так вобразна кажуць». А не, не разумеў. Толькі цяпер дайшло - калі сам адчуў.

Я таксама стаў соўкацца па калідоры як зомбі. Не размаўляць у сталоўцы. Адстаньце ўсе ад мяне! Не бачыце, што балюча!

Я глядзеў на лекараў і медсясцёр і не разумеў іх. Яны што глухія, сляпыя? Людзі ж па-ку-ту-юць! Напэўна, зашмат болю. Адкуль, навошта столькі болю? Які сэнс? Чаму Ты маўчыш???

- Можна цыгарэтку пазычыць? - знянацку заходзіць у палату малады лекар. Ідзем паліць разам. Я пытаюся, як ён усё гэта трывае. Ці тая гэта праца, якой ён хацеў?

- Ну так, а што? Цяжкавата, калі аперацый шмат. Усё, прабачце, бягу дадому.

Я не асуджаю, не. Я разумею: у іх канвеер. Яны рэжуць, рэжуць і рэжуць. У іх няма часу на пытанні «чаму» і «навошта».

Калі пачаў падымацца, штовечар праводзіў пад рэанімацыяй з бацькамі хлопцаў, якія ляжалі пад апаратамі.

Маці плакалі, я маліўся. Ці была гэта малітва... Альбо амаль неразборлівы паток словаў, альбо проста слёзы. Я не ведаў, чым дапамагчы. Адчуваў, як адна з маці глядзела на мяне з зайздрасцю: я падняўся, а яе сын - не. У яго ацёк мозгу, лекары не даюць шанцаў.

- Я таксама малюся, - кажа яна. - Але, шчыра, лаюся на Бога. Кажу Яму: як жа так, навошта забіраеш майго сына? У яго ж яшчэ ні дзяцей, ні унукаў - ён пажыць паспеў! Чаму?! Але потым прашу прабачэння і зноў малюся.

Я не ведаў, што сказаць. Я толькі папрасіў яе не асуджаць, схадзіць на споведзь і да Камуніі.

- Калі ён падымецца, тады і пайду - дзень і ноч буду на каленях стаяць!

- Не: цяпер, сёння, калі ласка. Гэта яму вельмі патрэбна.

Побач плакала другая маці. А потым мы пачулі плач немаўляці - за вуглом была іншая рэанімацыя, дзіцячая. Ён толькі прыйшоў у гэты свет, і ўжо пакутуе. Чаму, навошта... Мы ўсе замаўчалі.

ЖАЛЕЗНЫ ЧАЛАВЕК КОЛЯ: «МНЕ 32, ЯК І ЧАРНОБЫЛЮ»

У палату пасялілі хлопца з нейрастымулятарам - клемы ішлі ад ключыцы праз шыю і падключаліся да мозгу. Праўда, апарат перастаў працаваць, і трэба было рабіць новую аперацыю.

- Мне 32 гады, як і Чарнобылю, - прадставіўся Коля.

У першы вечар у яго здарыўся прыступ. Сутаргі выкручвалі мышцы так, што амаль ламаліся суставы. Ен скрыгатаў зубамі і стагнаў, пакуль я клікаў медсясцер, яны шукалі доктара, а той вырашаў, ці даваць дозу.

Назаўтра прыступ паўтарыўся. Але ўкол не дапамог.

- Мы не будзем калоць двойчы, бо можа спыніцца дыханне, - сказаў доктар і пайшоў. Мы засталіся ўдваіх. Курчы цягнуліся дзве гадзіны.

Коля не можа глядзець сумныя фільмы, бо тады ў яго пачынаецца прыступ.

Таму я ўключаў кіно па матывах коміксаў - Коля любіць супергерояў. Жалезны чалавек, Эдвард Рукі-Нажніцы ды іншыя «біяробаты» - тыя, хто з электронікай у целе, хто падобныя на яго. Яны натхняюць хлопца.

- Я доўга сядзеў у інвалідным вазку і амаль не рухаўся. Але неяк я прачытаў комікс пра Чалавека-павука. Вораг прымусіў яго паверыць, што ён паралізаваны. Але раптам Чалавек-павук здолеў праз сілу волі паварушыць рукой. А пасля падняўся. Разам з ім падымаўся і я. Спачатку на секунду стаў на ногі. Потым абаперся на вазок. А пасля пачаў хадзіць. Мама плакала.

Коля і цяпер ходзіць - калі няма прыступаў. З вялікі высілкамі ён перастаўляе ногі, трымаецца рукамі за сцены - але ходзіць.

Адзін вечар мы слухалі простыя песні, якія яму падабаюцца. «Я ухожу, ухожу красиво!» - спяваў Рома Звер.

- І я хачу пайсці прыгожа. Проста прыгожа ісці ў закат...

Коля казаў, што я не самы горшы сусед па палаце. А палатаў ён ужо зведаў шмат:

- Амаль усе людзі цяпер глядзяць у свае планшэты і не азіраюцца па баках. Не бачаць нікога навокал.

Па чацвяргах шпіталь абыходзіла сястра міласэрнасці з праваслаўнай капліцы. Яна запрасіла Колю да споведзі.

- Але я не ведаю, што мне казаць... - разгубіўся ён. - Я заўжды дома, амаль ні з кім не кантактую, я не ведаю, якія раблю грахі...

- Ну, можа крыўдзіў маці? Жывёлаў?

- Не...

- Можа, крыўдзіўся на медсясцёр, калі доўга не ішлі рабіць укол падчас прыступу? - спрабую дапамагчы я.

- Ды не...

- Магчыма, ты пакрыўджаны на жыццё, на іншых - з-за сваёй хваробы?

- Не...

- Ну а калі святар проста прыйдзе з табой паразмаўляць?

- Я быў бы рады, але я пачну хвалявацца і мяне здарыцца прыступ...

У знак падзякі яго маці падаравала мне вось такія шкарпэткі, калі мяне выпісвалі са шпіталю. Так, мяне ўжо адправілі дадому. А на маё месца прывезлі хлопца. Ён маладзейшы за мяне, цудоўны прыгожы хлопец. Але на інвалідным вазку. У яго падобная на маю пухліна, але яе няўдала выдалілі. Цяпер хлопец кепска бачыць і не можа хадзіць. Патрэбна новая аперацыя.

- Можна, я буду маліцца за цябе?

- Калі ласка. Думаю, мне гэта патрэбна, - амаль без надзеі кажа хлопец.

Так, я сыходжу, пакідаю гэтае месца суцэльнага болю. Яно не для мяне, а толькі для супергерояў, Жалезных людзей. А я больш не магу. Усё, што здолеў - аддаць іх Табе. У Твае рукі.

Last modified onНядзеля, 09 Снежань 2018 20:08

Каментары   

+1 #6 Уладзимер 2018-12-10 00:49
Вялики табе дзякуй!
Няма словау.
Дай Бог здароуя табе и усим каму патрэбна Божая миласэрнасць!
Цытаваць | Паведаміць мадэратару
+3 #5 Игорь 2018-12-08 22:44
Павел спасибо тебе за то что ты сделал, ты преподал нам всем урок любви! Конечно это ОН действовал через тебя, но ты предоставил ЕМУ такую возможность... ОН поднял тебя над суетой этого мира дав понять главное предназначение человека сотворённого по ЕГО образу и подобию. Ты уже победил ибо ты с НИМ! Не сомневайся ОН даст тебе силы видя свет твоей души! Молимся за тебя и за тех о которых ты просил!
Цытаваць | Паведаміць мадэратару
+1 #4 Александр 2018-12-07 12:14
Паша, очень прочувствованно , осязаемо, зримо... Оттого, наверное, и читать это было тяжело. Нам, боли не испытывающим. Догадываюсь, каково это тебе -- со своей, и с чужой болью. У Пелевина есть верные строки на сей счет. Боль - это просто боль, а страдание -- это боль по поводу боли.
Ты мужественный человек, Паша. Дай Бог тебе сил. Выздоравливай!
Цытаваць | Паведаміць мадэратару
+4 #3 Ника 2018-12-07 00:40
Прочитала статью на одном дыхании.... Спасибо тебе за нее.
Статья прекрасная и печальная одновременно. Здесь и боль, и Надежда, и смех, и слезы...
Стала думать о том, что в своей повседневности, даже ходя в храм и молясь, очень сложно бывает замечать другого человека, его горе, его радость.
Эти болезни - это очень большое испытание. Но хочется верить, что Господь, Его любовь и поддержка сильнее. Что Он поможет и больным, и их близким. А нам нужно не забывать в своих молитвах тех, кому сейчас плохо...
Ну и конечно, здоровья тебе, Паша! Ты - молодец! Спасибо огромное за эту статью!
Цытаваць | Паведаміць мадэратару
+4 #2 Наталья 2018-12-07 00:22
Спасибо за откровение, Павел. Дай Бог здоровья и сил!
Цытаваць | Паведаміць мадэратару
+20 #1 Павел 2018-12-06 22:43
И о главном. Прошу тех, кто все же прочитал, помолиться за Юрия, Александра, Николая, Владислава.
Цытаваць | Паведаміць мадэратару

Дадаць каментарый

Ахоўны код
Абнавіць