Швейцарская гвардыя адкрыла сакрэты пра сваё жыццё [відэа]
- Written by Katolik.life
- Published in Соцыум
- Add new comment
Футбол, музыка, вандроўкі - чым займаюцца салдаты ў вольны час
У кароткім фільме паказваецца як гвардзейцы бавяць вольны ад службы час. Салдаты распавядаюць пра свае прагулкі па Рыме, ранішнія прабежкі ў Ватыканскіх садах, трэніроўкі ў цудоўна абсталяванай спартыўнай зале на тэрыторыі самай маленькай дзяржавы ў свеце.
Швейцарскі гвардзейцы маюць сваю футбольную каманду “FC Guardia”, а таксама выступаюць у лёгкаатлетычнай зборнай “Athletica Vaticana”, якая была заснавана некалькі гадоў таму і прымае ўдзел у спаборніцтвах нават на міжнародным узроўні.
У відэа-роліку паказана, што на працягу службы салдаты маючы магчымасць навучыцца граць на музычных інструментах. Тыя, хто ўмее гэта рабіць, уваходзяць у склад Гвардзейскага аркестру, які ўпрыгожвае ўрачыстыя цырымоніі і святочныя мерапрыемствы ў Ватыкане.
Папская швейцарская гвардыя рэгулярна арганізуе падарожжы і пілігрымкі для культурнага і духоўнага развіцця сваіх членаў, што з’яўляецца неад’емным для людзей, якія выконваюць ганаровае служэнне, звязанае з аховай Наступніка св. Пятра.
Відэа-ролік з’яўляецца чарговай серыяй з цыклу “Швейцарыская гвардыя распавядае пра сябе”, якія выходзяць кожны месяц, пачынаючы са студзеня 2019 г. і прысвечаны рознымі аспектам штодзённага жыцця папскай арміі.
Швейцарская гвардыя служыць Пантыфікам з 1506 г. У цяперашні час яна налічвае каля 110 афіцэраў і салдат. У яе шэрагі ўступаюць маладыя католікі ва ўзросце ад 19 да 30 гадоў. У Ватыкане яны служаць па меншай меры 25 месяцаў.
Media
Related items
-
Асноўныя праблемы Каталіцкай царквы назваў арцыбіскуп Кандрусевіч і даў прагноз на яе будучыню
-
Адзінота, цэлібат. Ксёндз шчыра назваў галоўныя цяжкасці сучасных святароў
-
Ні ў Маскве, ні ў Мінску, ні ў Заслаўі праваслаўнае духавенства не ўдзельнічала ў малітве аб адзінстве хрысціян
-
Тры народы – Польшчы, Беларусі і Украіны – аб'яднала незвычайная кампазіцыя ў цэнтры Варшавы
-
«Я не каталічка, але прыходжу ў касцёл». Цікавая дыскусія ўзнікла сярод эмігрантаў